Οι τελευταίες βουτιές πριν μπούμε ξανά στον «μαραθώνιο» του Σεπτέμβρη

Κάπου ανάμεσα στην τελευταία βουτιά, στο μαγιό που αρνείται πεισματικά να στεγνώσει και σε εκείνο το «μαμά, θα πάμε σήμερα θάλασσα;» που ακούσαμε περίπου 847 φορές μέσα στο καλοκαίρι, καταλάβαμε ότι το καλοκαίρι τελειώνει.

Και μαζί του τελειώνει, λίγο λίγο, εκείνη η γλυκιά αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να κοιτάμε συνεχώς το ρολόι.

Δεν έχει σημασία αν φέτος καταφέραμε να φύγουμε για διακοπές ή αν οι «διακοπές» μας ήταν μερικές κοντινές παραλίες, βουτιές μετά τη δουλειά, παγωτά στον δρόμο της επιστροφής και ύπνος μέχρι εκεί που επέτρεπε το οικογενειακό πρόγραμμα. Δεν έχει σημασία αν είδαμε γαλάζια νερά από ένα νησί ή από μια παραλία μισή ώρα από το σπίτι.

Γιατί, τελικά, το καλοκαίρι δεν μετριέται σε αεροπορικά εισιτήρια και ξενοδοχεία. Μετριέται σε στιγμές.

Σε εκείνα τα πρωινά που κανείς δεν ήθελε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Στα μεσημέρια που το σπίτι έμοιαζε λίγο περισσότερο με παιδική κατασκήνωση παρά με κατοικία. Στις πετσέτες που βρίσκονταν παντού, στα κουβαδάκια με άμμο που μυστηριωδώς έφτανε μέχρι το σαλόνι και στα μαλλιά που είχαν μόνιμα εκείνη την υπέροχη, αλλά ελαφρώς κολλώδη, αίσθηση του «μόλις βγήκα από τη θάλασσα».

Και ναι, κουραστήκαμε.

Γιατί ας μη γελιόμαστε. Η ανεμελιά με παιδιά είναι μια πολύ ιδιαίτερη έννοια. Είναι ανεμελιά για εκείνα, αλλά για τη μαμά μπορεί να περιλαμβάνει αντιηλιακό κάθε δύο ώρες, νερά, σνακ, καπέλα, δεύτερα μαγιό, τρίτα μαγιό, πετσέτες, «μην τρέχεις», «μην απομακρύνεσαι», «πού είναι τα γυαλιά σου;» και φυσικά το αθάνατο «μην πιεις θαλασσινό νερό».

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την κούραση, γελάσαμε πολύ.

Κάναμε βουτιές. Άλλες κοντά στο σπίτι, άλλες σε παραλίες που χρειάστηκαν λίγο περισσότερο δρόμο. Κοιμηθήκαμε όσο μπορούσαμε. Ξυπνήσαμε χωρίς ξυπνητήρι, τουλάχιστον κάποιες ημέρες. Φάγαμε παγωτά χωρίς να κοιτάμε την ώρα. Μείναμε λίγο περισσότερο στην παραλία επειδή «έχει ακόμα ήλιο». Και κάναμε εκείνες τις μικρές οικογενειακές στιγμές που μπορεί τη στιγμή που συμβαίνουν να μοιάζουν απολύτως συνηθισμένες, αλλά αργότερα καταλαβαίνεις ότι ήταν ακριβώς αυτές που θα θυμάσαι.

Και τώρα αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση

Μόνο που το ημερολόγιο δεν συγκινείται από τις οικογενειακές μας αναμνήσεις.

Ο Σεπτέμβρης πλησιάζει και μαζί του έρχεται εκείνη η γνώριμη αίσθηση ότι κάποιος πάτησε ξαφνικά το κουμπί «restart».

Σχολεία. Τσάντες. Βιβλία. Τετράδια. Μολύβια που εξαφανίζονται μυστηριωδώς μέσα σε τρεις ημέρες. Ρούχα που πρέπει να είναι έτοιμα από το προηγούμενο βράδυ. Ξυπνητήρια. Πρωινά που θα αρχίσουν ξανά με το γνωστό «σήκω, θα αργήσεις». Μετακινήσεις. Δρόμοι. Κυκλοφορία. Δουλειά. Δραστηριότητες. Και εκείνη η υπέροχη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι πρέπει να συντονίσεις πέντε διαφορετικά προγράμματα με τη δική σου ζωή.

Και φυσικά, τα έξοδα.

Γιατί ο Σεπτέμβρης δεν έρχεται ποτέ μόνος του. Έρχεται συνήθως κρατώντας έναν φάκελο με λογαριασμούς στο ένα χέρι και μια λίστα σχολικών ειδών στο άλλο.

Και κάπου εκεί αρχίζεις να κάνεις λογαριασμούς: πόσα για σχολικά, πόσα για δραστηριότητες, πόσα για μετακινήσεις, πόσα για ρούχα και παπούτσια που ξαφνικά «μίκρυναν» μέσα σε ένα καλοκαίρι. Και αναρωτιέσαι πώς γίνεται ένα παιδί να ψήλωσε τόσο μέσα σε δύο μήνες, αλλά τα ρούχα του να έγιναν όλα ταυτόχρονα κοντά.

Ο δύσκολος Σεπτέμβρης

Ο Σεπτέμβρης έχει πάντα κάτι λίγο απαιτητικό. Δεν είναι απλώς η επιστροφή στο σχολείο. Είναι η επιστροφή σε έναν ρυθμό που απαιτεί οργάνωση, πρόγραμμα και αντοχές.

Και ειδικά τις πρώτες εβδομάδες, όλοι χρειάζονται λίγο χρόνο για να ξαναβρούν τα πατήματά τους.

Τα παιδιά πρέπει να προσαρμοστούν ξανά στο πρωινό ξύπνημα, στο διάβασμα και στις υποχρεώσεις. Εμείς πρέπει να θυμηθούμε πώς γίνεται να ετοιμάζεις πρωινό ενώ παράλληλα ψάχνεις μια κάλτσα, υπογράφεις ένα χαρτί και ακούς από το άλλο δωμάτιο «μαμά, πού είναι η τσάντα μου;».

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και η αγωνία. Θα τα καταφέρουμε; Θα προλάβουμε; Θα προσαρμοστούν τα παιδιά; Θα βγει η χρονιά χωρίς να τρέχουμε σαν κυνηγημένοι από το πρωί μέχρι το βράδυ;

Η αλήθεια είναι ότι πιθανότατα κάποιες μέρες θα τρέχουμε.

Θα υπάρξουν πρωινά με γκρίνια, απογεύματα με κούραση, βράδια που το διάβασμα θα μοιάζει ατελείωτο και ημέρες που θα ευχόμαστε να μπορούσαμε να πατήσουμε ένα κουμπί και να ξαναγυρίσουμε στην παραλία.

Αλλά υπάρχει και κάτι που μας αφήνει το καλοκαίρι.

Μας αφήνει γεμάτους.

Όχι απαραίτητα ξεκούραστους — γιατί ποιος γονιός επιστρέφει πραγματικά ξεκούραστος από καλοκαιρινές διακοπές με παιδιά; — αλλά γεμάτους εικόνες, αγκαλιές, γέλια και μικρές ιστορίες που θα κουβαλήσουμε μαζί μας τους επόμενους μήνες.

Μας αφήνει εκείνο το εσωτερικό «ντεπόζιτο» λίγο πιο γεμάτο.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το νόημα των διακοπών. Δεν χρειάζεται να φύγεις μακριά για να γεμίσεις τις μπαταρίες σου. Μπορεί να είναι μια βουτιά σε μια κοντινή παραλία. Ένα βράδυ στο μπαλκόνι. Ένα παγωτό μετά τη θάλασσα. Ένας μεσημεριανός ύπνος. Μια οικογενειακή βόλτα. Ένα παιχνίδι χωρίς να κοιτάμε το ρολόι.

Αυτές οι στιγμές είναι που θα μας κρατήσουν όταν ο Σεπτέμβρης αρχίσει να τρέχει.

Γιατί τώρα ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση. Και μπορεί το καλοκαίρι να τελειώνει, αλλά εμείς παίρνουμε μαζί μας ό,τι μας χάρισε.

Τις βουτιές, τα γέλια, την άμμο που ακόμα βρίσκουμε στα πιο απίθανα σημεία του σπιτιού, τις μικρές αποδράσεις, τις μεγάλες αγκαλιές και εκείνες τις μέρες που δεν κάναμε απολύτως τίποτα.

Και κάπως έτσι θα μπούμε ξανά στον Σεπτέμβρη.

Με τις τσάντες γεμάτες βιβλία, τα κεφάλια γεμάτα υποχρεώσεις και την καρδιά λίγο πιο γεμάτη από το καλοκαίρι.

Μέχρι το επόμενο διάλειμμα.

Γιατί, ως γονείς, ξέρουμε πια το μυστικό: οι μπαταρίες δεν γεμίζουν για πάντα. Αλλά ευτυχώς, ξέρουμε πού θα ξαναβρούμε τον φορτιστή. Στη θάλασσα και το καλοκαίρι που έχουμε μέσα μας...

Μ.Α.