Η άτυχη βιολόγος στην Ηγουμενίτσα δέχθηκε 15 μαχαιριές - Για πόσες ακόμα θα κλάψουμε

Πόσες γυναίκες πρέπει να χαθούν ακόμα για να νιώσουμε ασφαλείς; Δεν ξέρω πια τι να πω στην κόρη μου όταν της λέω να προσέχει.

Έχω μια κόρη 20 ετών. Είναι ένα κορίτσι που μεγαλώνει, ανοίγει τα φτερά του, κάνει τα δικά του σχέδια, ερωτεύεται, χωρίζει, βγαίνει, γυρίζει σπίτι. Και εγώ, όπως κάθε μητέρα, θέλω να πιστεύω ότι έχω κάνει όσα πρέπει για να την προστατεύσω.

Μόνο που αυτές τις ημέρες πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται κάτι πολύ πιο δύσκολο: πώς προστατεύεις ένα κορίτσι από έναν άνθρωπο που μπορεί να αποφασίσει ότι η ζωή του τελειώνει όταν εκείνη αποφασίσει να φύγει;

Η 25χρονη βιολόγος στην Ηγουμενίτσα είχε κάνει αυτό που λέμε «το σωστό». Είχε χωρίσει. Είχε επιλέξει να συνεχίσει τη ζωή της χωρίς τον άνθρωπο με τον οποίο δεν ήθελε πια να είναι μαζί.

Κι όμως, αυτό δεν ήταν αρκετό για να σωθεί.

Τα ευρήματα του ιατροδικαστή είναι συγκλονιστικά. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η νεαρή γυναίκα δέχθηκε 15 μαχαιριές σε διάφορα σημεία του σώματός της. Τα τραύματα στα χέρια και στην κνήμη δείχνουν ότι προσπάθησε να αμυνθεί. Δύο βαθιές μαχαιριές στον τράχηλο προκάλεσαν τη μοιραία αιμορραγία, ενώ επτά τραύματα στην πλάτη προκάλεσαν βλάβες σε ζωτικά όργανα, μεταξύ άλλων στο ήπαρ, τον αριστερό πνεύμονα και το στομάχι.

Και κάπου εδώ σταματούν οι λέξεις.

Γιατί πίσω από τους αριθμούς και τα ιατροδικαστικά ευρήματα υπάρχει μια νέα γυναίκα. Ένα παιδί κάποιων γονιών. Μια κόρη. Μια φίλη. Ένας άνθρωπος που είχε ακόμη τόσα να ζήσει.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη που με στοιχειώνει ως μητέρα.

Η Πηνελόπη Όψης και άλλες γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους είχαν πάρει την απόφαση να φύγουν από μια σχέση που δεν τις έκανε ευτυχισμένες ή ασφαλείς. Κι όμως, η απόφαση αυτή δεν στάθηκε αρκετή για να τις προστατεύσει.

Πόσες ακόμη θα πρέπει να κλάψουμε;

Πόσες ακόμη κόρες θα γίνουν φωτογραφίες πάνω σε ένα τραπέζι; Πόσες μητέρες θα περιμένουν ένα τηλέφωνο που δεν θα χτυπήσει ποτέ; Πόσες οικογένειες θα προσπαθούν να καταλάβουν πώς η ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να τελειώσει επειδή είπε «φεύγω»;

Κι εγώ, με μια κόρη 20 ετών, αναρωτιέμαι.

Τι πρέπει να της μάθω; Να προσέχει; Να μην εμπιστεύεται εύκολα; Να κοιτάζει πίσω της όταν περπατά μόνη; Να ζητά βοήθεια αν φοβηθεί; Να αναγνωρίζει τα σημάδια μιας κακοποιητικής συμπεριφοράς;

Ναι, όλα αυτά.

Αλλά δεν μπορεί η ευθύνη να πέφτει πάντα στις γυναίκες. Δεν μπορεί η συμβουλή προς μια κόρη να είναι μόνο «πρόσεχε». Γιατί όσο κι αν προσέξει μια γυναίκα, δεν μπορεί να ελέγξει την απόφαση ενός άλλου ανθρώπου να της κάνει κακό.

Η προστασία δεν μπορεί να είναι ατομική υπόθεση κάθε γυναίκας. Χρειάζεται οικογένεια, φίλους, κοινωνία, θεσμούς, έγκαιρη παρέμβαση και ένα περιβάλλον όπου μια γυναίκα θα μπορεί να πει «φοβάμαι» και κάποιος πραγματικά θα την ακούσει.

Και κυρίως, χρειάζεται να μεγαλώνουμε αγόρια που θα μαθαίνουν ότι η απόρριψη δεν είναι προσβολή, ο χωρισμός δεν είναι ήττα και μια γυναίκα δεν είναι κτήμα κανενός.

Γιατί η κόρη μου πρέπει να μπορεί να φύγει.

Να μπορεί να πει «δεν θέλω άλλο».

Να μπορεί να κλείσει μια πόρτα και να ξέρει ότι πίσω της υπάρχει ζωή.

Και όχι να φοβάται ότι πίσω από αυτή την πόρτα μπορεί να βρίσκεται ο θάνατος.

Πόσες ακόμη, λοιπόν; Αυτό είναι το ερώτημα που δεν πρέπει να συνηθίσουμε ποτέ να ακούμε.

Μ. Α.