Σκάνδαλο ΜΚΟ: Όχι κύριοι, ο πόνος δεν είναι «μπίζνα»

«Εύχομαι να μη δείτε ποτέ το φως του ήλιου». Μια φράση γεμάτη οργή από την Ναταλία Γερμανού, που εκφράζει μια αγανάκτηση που δύσκολα μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια. Γιατί υπάρχουν κάποια πράγματα που ξεπερνούν κάθε όριο. Και ένα από αυτά είναι να εκμεταλλεύεται κάποιος τον πόνο ενός γονιού που παλεύει με όλες του τις δυνάμεις να κρατήσει το παιδί του στη ζωή.

Ας προσπαθήσουμε, έστω για λίγο, να μπούμε στη θέση μιας μητέρας ή ενός πατέρα που βρίσκεται αντιμέτωπος με τον καρκίνο του παιδιού του. Που περνά τις ημέρες και τις νύχτες του σε νοσοκομεία, που περιμένει με αγωνία τα αποτελέσματα των εξετάσεων, που ψάχνει γιατρούς, θεραπείες και κάθε πιθανή ευκαιρία που μπορεί να δώσει στο παιδί του ελπίδα. Που, όταν τα χρήματα δεν επαρκούν, αναγκάζεται να ζητήσει βοήθεια. Να μιλήσει δημόσια για την πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του, να μοιραστεί φωτογραφίες και προσωπικές στιγμές, να εκθέσει τον πόνο του, ελπίζοντας ότι κάποιος θα σταθεί δίπλα του.

Και εκεί ακριβώς, σε αυτή την απελπισμένη ανάγκη για βοήθεια, κάποιοι φέρονται να βρήκαν την ευκαιρία να πλουτίσουν.

Δωρεές που έγιναν ελπίδα και φέρονται να κατέληξαν αλλού

Η υπόθεση της ΜΚΟ που φέρεται να συγκέντρωνε χρήματα για παιδιά με σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά σύμφωνα με τις καταγγελίες τα αξιοποιούσε για προσωπικό όφελος, προκαλεί οργή και βαθιά θλίψη. Οι αποκαλύψεις για τη διαχείριση των δωρεών και τον πολυτελή τρόπο ζωής των εμπλεκομένων έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.

Γιατί πίσω από κάθε δωρεά μπορεί να κρύβεται μια μητέρα που στερήθηκε κάτι από τον εαυτό της για να προσφέρει λίγη ελπίδα σε ένα άγνωστο παιδί. Ένας πατέρας που έβαλε στην άκρη ένα μικρό ποσό από τον μισθό του. Μια οικογένεια που, παρά τις δικές της οικονομικές δυσκολίες, αποφάσισε να βοηθήσει επειδή σκέφτηκε πως αύριο μπορεί να βρεθεί και η ίδια σε αυτή τη θέση.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έδωσαν απλώς χρήματα. Έδωσαν ένα κομμάτι από την ανθρωπιά τους. Εμπιστεύτηκαν ότι η προσφορά τους θα μετατραπεί σε φάρμακα, θεραπείες, νοσηλεία και, πάνω απ' όλα, σε μια ακόμη ευκαιρία για ζωή.

Και αν τελικά οι καταγγελίες επιβεβαιωθούν, η ζημιά δεν θα περιορίζεται στα χρήματα που φέρονται να χάθηκαν. Θα αφορά την ίδια την εμπιστοσύνη προς την κοινωνική προσφορά, προς τις οργανώσεις που πραγματικά αγωνίζονται για να στηρίξουν παιδιά και οικογένειες που βρίσκονται σε απόγνωση.

Η αγωνία ενός γονιού δεν μπορεί να γίνει τρόπος πλουτισμού

Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό σημείο αυτής της υπόθεσης. Όταν ένα παιδί αρρωσταίνει σοβαρά, ο κόσμος μιας οικογένειας αλλάζει μέσα σε μια στιγμή. Οι προτεραιότητες ανατρέπονται, η καθημερινότητα περιστρέφεται γύρω από τις θεραπείες και κάθε μικρή θετική εξέλιξη γίνεται λόγος για να συνεχιστεί ο αγώνας.

Κανένας γονιός δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να αποδείξει δημόσια πόσο υποφέρει για να συγκεντρώσει χρήματα για τη θεραπεία του παιδιού του. Κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και κανένας άνθρωπος που προσφέρει από το υστέρημά του δεν θα έπρεπε να αναρωτιέται αν τα χρήματά του έφτασαν ποτέ στον πραγματικό αποδέκτη.

Η οργή που εκφράστηκε δημόσια για την υπόθεση αποτυπώνει ακριβώς αυτό το συναίσθημα. Την αδυναμία να κατανοήσει κανείς πώς μπορεί να μετατραπεί η αγωνία για την υγεία ενός παιδιού σε ευκαιρία προσωπικού πλουτισμού.

Να μη χαθεί η εμπιστοσύνη σε όσους πραγματικά προσφέρουν

Υπάρχει, ωστόσο, και μια ακόμη πλευρά που δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Υπάρχουν άνθρωποι και οργανώσεις που καθημερινά δίνουν έναν πραγματικό αγώνα για να στηρίξουν παιδιά με καρκίνο και τις οικογένειές τους. Που βρίσκονται δίπλα στους γονείς χωρίς ανταλλάγματα, που οργανώνουν δράσεις, συγκεντρώνουν πόρους και προσπαθούν να καλύψουν ανάγκες που συχνά ξεπερνούν τις οικονομικές δυνατότητες μιας οικογένειας.

Δεν πρέπει μια υπόθεση απάτης να οδηγήσει στην απαξίωση κάθε προσπάθειας αλληλεγγύης. Αντίθετα, κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για διαφάνεια, ουσιαστικό έλεγχο και ξεκάθαρη ενημέρωση σχετικά με το πού καταλήγει κάθε ευρώ που προσφέρεται.

Γιατί η φιλανθρωπία δεν είναι βιτρίνα, ούτε μέσο για να αποκτήσει κάποιος πολυτελή ζωή. Είναι μια πράξη αγάπης που προϋποθέτει σεβασμό στον άνθρωπο που υποφέρει και σε εκείνον που επιλέγει να βοηθήσει.

Και ως μητέρα, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι εκείνον τον γονιό που βρίσκεται σε ένα νοσοκομειακό δωμάτιο, κρατά το χέρι του παιδιού του και προσπαθεί να βρει τη δύναμη για την επόμενη ημέρα. Δεν του περισσεύει τίποτα. Ούτε χρόνος, ούτε ψυχική αντοχή, ούτε χρήματα. Του περισσεύει μόνο η αγάπη για το παιδί του και η ελπίδα ότι θα καταφέρει να το σώσει.

Αυτή την ελπίδα δεν έχει κανείς το δικαίωμα να την εκμεταλλεύεται.

Γιατί όταν ένας άνθρωπος προσφέρει χρήματα για να σωθεί ένα παιδί, δεν κάνει μια απλή οικονομική συναλλαγή. Ακουμπά στα χέρια κάποιου άλλου την ανθρωπιά του. Και αυτή είναι μια εμπιστοσύνη που δεν πρέπει ποτέ να προδίδεται.