«Το ποτό δεν μεγαλώνει τα παιδιά, τα σκοτώνει»

Δεν υπάρχουν λέξεις που να περιγράφουν τον πόνο ενός γονιού όταν χάνει το παιδί του άδικα, από κατανάλωση αλκοόλ. Όταν ένα παιδί φεύγει ξαφνικά, πριν προλάβει να ζήσει τα όνειρά του, η καθημερινότητα μετατρέπεται σε ένα κενό που δεν γεμίζει. Η τραγωδία του θανάτου της 16χρονης στο Γκάζι και το νέο περιστατικό στη Σαντορίνη με παιδί που κατέληξε στο νοσοκομείο από αλκοόλ δείχνουν πόσο εύθραυστη είναι η ζωή τους και πόσο γρήγορα μπορεί να χαθεί ένα μέλλον.

Βγαίνω και θα πιω ένα ποτό. Μια φράση που ακούγεται τόσο απλή, σχεδόν αθώα. Όμως δεν είναι μαγκιά, δεν έχει τίποτα να σου προσφέρει. Δεν σε κάνει πιο μεγάλο, πιο ώριμο ή πιο “ενήλικο”. Το αλκοόλ δεν είναι παιχνίδι, ειδικά όταν μιλάμε για παιδιά. Κι όμως, η παρέα της 16χρονης που χάθηκε τόσο άδικα στο Γκάζι, είχε κι άλλους ανήλικους που έπιναν. Παιδιά που ήθελαν απλώς να διασκεδάσουν, αλλά βρέθηκαν μπροστά σε έναν κόσμο που δεν τα προστάτευσε.

Αυτό που δεν μπορεί να γίνει ανεκτό είναι η αδιαφορία και η απληστία των ενηλίκων. Εκείνων που μπροστά στο κέρδος, ξεχνούν ότι σερβίρουν αλκοόλ σε παιδιά, όχι σε πελάτες. Κάθε ποτήρι που γεμίζουν, μπορεί να αδειάσει μια ζωή. Και αυτό δεν είναι λάθος· είναι ευθύνη. Ευθύνη που κοστίζει ζωές, αφήνει οικογένειες διαλυμένες και γονείς να θρηνούν για πάντα.

Η κοινωνία πρέπει να σταθεί απέναντι σε αυτή την εγκληματική αμέλεια. Δεν φτάνουν οι λύπες και τα λόγια μετά. Χρειάζονται πράξεις: αυστηρότερες ποινές, συνεχείς έλεγχοι, μηδενική ανοχή. Όποιος πουλάει ποτό σε ανήλικο πρέπει να τιμωρείται χωρίς δεύτερη σκέψη.

Γιατί κάθε φορά που χάνεται ένα παιδί, δεν θρηνούμε μόνο μια ζωή, θρηνούμε την ασφάλεια όλων των παιδιών μας. Θρηνούμε τη χαμένη εμπιστοσύνη σε μια κοινωνία που θα έπρεπε να τα προστατεύει.
Ήρθε η ώρα να πούμε ως εδώ. Το ποτό δεν είναι παιχνίδι. Η μαγκιά είναι να πεις όχι, και να ζήσεις.