Μητέρες της καρδιάς - Τρεις γυναίκες μιλούν για την αγάπη και τη μητρότητα πέρα από τα όρια

Οι διαδρομές στη ζωή τους διαφορετικές, η μητρότητα όμως αποτελεί το κοινό μονοπάτι για τη Χριστίνα, τη Ράνια και τη Στέλλα. Με αφορμή την ημέρα της μητέρας οι τρεις γυναίκες ανοίγουν την καρδιά τους και μιλούν στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για τη μητρότητα όπως αυτές την ορίζουν. Η Χριστίνα Δρόσου και η Στέλλα Δέλλιου θετές μητέρες και η Ράνια Αθανασοπούλου μια μητέρα που μεγάλωσε μόνο της το παιδί της καταθέτουν βιώματα γεμάτα αγώνα, αγάπη, φόβο, δύναμη και αφοσίωση, αποδεικνύοντας πως μητέρα είναι εκείνη που στέκεται καθημερινά δίπλα στο παιδί της, με όλη της την ψυχή.

«Κάθε παιδί έχει ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί» - Η διαδρομή της θετής μητέρας του Χάρη

Η Δρόσου Χριστίνα, θετή μητέρα του Χάρη, περιγράφει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, τη στιγμή που ξεκίνησε το δικό τους ταξίδι ως οικογένεια με τη συμβολή του οργανισμού «Χαμόγελο του παιδιού», σημειώνοντας πως, «η πρώτη αγκαλιά ήταν ένα μήνα μετά τη γνωριμία μας με το παιδί μας, κατά την περίοδο προσαρμογής. Το πρώτο συναίσθημα ήταν άγχος, αν θα καταφέρω να σβήσω τις άσχημες μνήμες του, αν θα κερδίσω την εμπιστοσύνη και την αγάπη του και αν γίνω μια καλή μαμά για αυτό το παιδί. Η μητρότητα μέσα από την υιοθεσία αποτέλεσε για μένα μια βαθιά αίσθηση ολοκλήρωσης: Είναι ό,τι πιο σημαντικό και όμορφο έχει συμβεί στη ζωή μας. Η προτεραιότητά μας, σε ό,τι κάνουμε, είναι το παιδί μας και οι ανάγκες του».

Όπως η ίδια εξηγεί, η πορεία δεν ήταν εύκολη. Η προσαρμογή ενός παιδιού που κουβαλά τραύματα και φόβους απαιτεί υπομονή, δύναμη και απεριόριστη αγάπη. «’Ήταν σημαντικό να μπορέσουμε να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του, να μετριάσουμε τις φοβίες του, να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Να διαχειριστούμε τον αποχωρισμό από τον μεγαλύτερο αδερφό του και τις δύσκολες ερωτήσεις για τους βιολογικούς γονείς του χωρίς να τους ακυρώσουμε σαν άτομα».

Ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές ήταν τα ξεσπάσματα θυμού και βίας του παιδιού, τα οποία, όπως υπογραμμίζει, «αποτελούσαν στην ουσία μια δοκιμασία αγάπης και αποδοχής», και στέλνοντας το δικό της μήνυμα στις γυναίκες που σκέφτονται να προχωρήσουν στην υιοθεσία, τονίζει ότι, «είναι δύσκολο το έργο της γονεϊκότητας, ειδικά με παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά να μην φοβηθούν γιατί κάθε παιδί έχει ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Με υπομονή όλα γίνονται».

Μια μητέρα μόνη απέναντι σε όλα: Αγώνας, πίστη και η σχέση ζωής με την κόρη της

Η Ράνια Αθανασοπούλου, μητέρα που μεγάλωσε μόνη της την κόρη της, εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ πως παρά τις δυσκολίες η μητρότητα είναι το μεγαλύτερο δώρο της ζωής της. «Η Ημέρα της Μητέρας μού θυμίζει τη σημαντικότερη στιγμή της ζωής μου. Την ημέρα που απέκτησα το ακριβότερό μου δώρο, την κόρη μου, όταν έγινα μαμά. Έπειτα από 9,5 χρόνια προσπαθειών για να αποκτήσω παιδί, η γέννηση της κόρης μου άλλαξε τα πάντα. Η θλίψη και η στεναχώρια τόσων χρόνων εξαφανίστηκαν σε ένα δευτερόλεπτο μόλις είδα την κόρη μου».

Η ίδια ανέλαβε μόνη της το μεγάλωμα του παιδιού από την ηλικία των 2,5 ετών, περιγράφοντας με ειλικρίνεια τις δυσκολίες της μοναχικής μητρότητας, «γίνεσαι μάνα, πατέρας, ψυχολόγος, φίλη, κουβαλητής του σπιτιού, λεξικό... Δεν έχεις δικαίωμα να κλάψεις, να κουραστείς, να αρρωστήσεις. Φοβάσαι μην κάνεις λάθη. Η σχέση μας χτίστηκε πάνω στην εμπιστοσύνη, την επικοινωνία και την αγάπη. Κάθε μέρα τη ρωτούσα: “ Πώς ήταν η μέρα σου παιδί μου;”. Κι όταν έπαιρνε βαθμούς, με ρωτούσε: “ Είσαι υπερήφανη για εμένα, μαμά;”. Και η απάντηση ήταν πάντα η ίδια “ Είσαι η περηφάνια μου, το παιδί μου”».

Η ζωή τις δοκίμασε σκληρά, όταν η κόρη της χρειάστηκε να δώσει μάχη με τον καρκίνο. «Μου έδινε κουράγιο αντί να της δίνω εγώ. Όταν μάθαμε ότι το ξεπέρασε και είναι υγιής, ήταν δεύτερο δώρο για εμένα. Είμαι πολύ περήφανη για τη γυναίκα που έγινε η κόρη μου», τονίζει συγκινημένη και απευθυνόμενη σε όλες τις μητέρες τις συμβουλέυει, «να μιλάτε στα παιδιά σας, ακούνε. Διδάξτε τους την ειλικρίνεια και την εμπιστοσύνη. Δώστε αγάπη και σημασία στα παιδιά αυτό έχουν ανάγκη».

«Η μητρότητα είναι επιλογή και καθημερινή αγάπη» - Η οικογένεια που χτίστηκε μέσα από την υιοθεσία

«Για μένα ξεκίνησε η μητρότητα όταν πήρα στην αγκαλιά μου τα δύο αγοράκια μου, 9 και 11 ετών, από το Χαμόγελο του Παιδιού με τη δική τους ιστορία και προσωπικότητα. Η "πρώτη στιγμή" ήταν μια σειρά από μικρές στιγμές που οδήγησαν στη μεγάλη συνειδητοποίηση. Ήταν μια στιγμή βαθιάς συγκίνησης και κυρίως, ευγνωμοσύνης αλλά και μεγάλου σεβασμού απέναντι σε αυτόν τον νέο ρόλο και στις ανάγκες των παιδιών», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Στέλλα Δέλλιου.

‘Οπως σημειώνει, «η μητρότητα μέσα από την υιοθεσία, για μένα σημαίνει σχέση, εμπιστοσύνη και καθημερινό χτίσιμο αγάπης. Σημαίνει να ανοίγεις την καρδιά σου και να δίνεις αγάπη άνευ όρων σε παιδιά που την χρειάζονται, δημιουργώντας ένα σπίτι γεμάτο ζεστασιά, ασφάλεια και αποδοχή. Δεν βασίζεται στη βιολογία αλλά στη σταθερή παρουσία, στη φροντίδα και στο να είσαι εκεί κάθε μέρα. Έχει αλλάξει τη ζωή μου ολοκληρωτικά. Έχω μάθει να αγαπώ με έναν τρόπο που δεν φανταζόμουν, να είμαι πιο υπομονετική, πιο δυνατή, να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια δύο υπέροχων ψυχών».

«Υπήρχαν στιγμές που έπρεπε να είμαστε πολύ υπομονετικοί, να εξηγούμε, να καθησυχάζουμε και να δείχνουμε έμπρακτα την αγάπη μας, ώστε να νιώσουν πραγματικά ασφαλείς και μέρος της οικογένειας. Με υπομονή, σταθερότητα και πολύ αγάπη όμως, καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον όπου τα παιδιά μπορούσαν να νιώσουν ότι ανήκουν πραγματικά. Ευτυχώς, η προσαρμογή τους ήταν πιο γρήγορη από όσο περιμέναμε», εξηγεί και περιγράφει πως, «τα βράδια πριν τον ύπνο αφού τελειώσουμε με τα μαθήματα και τα παιχνίδια, καθόμαστε όλοι μαζί, είτε διαβάζουμε ένα βιβλίο, είτε απλά μιλάμε για την ημέρα μας, για τα όνειρά τους, για ό,τι τους απασχολεί. Εκείνες οι στιγμές ηρεμίας και ειλικρίνειας, με το χαμόγελό τους και τη σφιχτή αγκαλιά τους είναι η επιβεβαίωση πως αυτή η διαδρομή άξιζε και αξίζει κάθε δυσκολία, κάθε προσπάθεια».

Η Γιορτή της Μητέρας για τη Στέλλα Δέλλιου έχει βαθύ νόημα. «Δεν τη βλέπω μόνο σαν μια γιορτή, αλλά σαν μια υπενθύμιση του ταξιδιού που έχουμε κάνει μαζί αυτά τα δύο χρόνια. Δεν είναι απλά μια μέρα όπου γιορτάζεται η βιολογική μητρότητα, αλλά η αγάπη και ο δεσμός που χτίζεται. Για μένα, αυτή η μέρα είναι η επιβεβαίωση ότι η μητρότητα είναι επιλογή, είναι ανιδιοτέλεια, ανεξάρτητα από το πώς ξεκίνησε αυτή η σχέση. Είναι η μέρα που τα αγόρια μου με αγκαλιάζουν, μου φτιάχνουν ζωγραφιές και μου λένε "Σ' αγαπώ, μαμά", και αυτό είναι το πιο δυνατό συναίσθημα. Είναι η γιορτή του κοινού μας ταξιδιού, της οικογένειας που δημιουργήσαμε και της αγάπης που μας ενώνει, κάθε μέρα».

Τρεις διαφορετικές ιστορίες, με κοινό παρονομαστή την ανιδιοτελή αγάπη. Η μητρότητα δεν ορίζεται από τον τρόπο που έρχεται ένα παιδί στη ζωή σου, αλλά από την καθημερινή παρουσία, τη φροντίδα και την αδιάκοπη μάχη να νιώθει ασφαλές και αγαπημένο. Όπως άλλωστε λέει και η Χριστίνα Δρόσου, «Κάθε μέρα είναι μια μικρή γιορτή για τις μαμάδες της καρδιάς».