Γιώργος Μαζωνάκης: Ας σωπάσουμε λίγο – Δεν είναι όλα reel, δεν είναι όλα content για influencers

Υπάρχουν στιγμές που ακόμα και τα τραγούδια πρέπει να σωπαίνουν. Που το «Ανήκω σε μένα» γίνεται απλώς μια φράση και το «Σάββατο» δεν είναι πια ένα τραγούδι για να το τραγουδήσουμε δυνατά, αλλά μια ανάμνηση από έναν άνθρωπο που έφυγε.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε ξαφνικά και τόσο άδικα και άφησε πίσω του μια οικογένεια που πονά, φίλους που πενθούν και χιλιάδες ανθρώπους που ένιωσαν σαν να έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο. Και ίσως αυτή να είναι η στιγμή που πρέπει όλοι να κάνουμε ένα βήμα πίσω.

Γιατί αυτές τις ημέρες έχουμε γίνει όλοι λίγο πολύ δικαστές. Άλλος κρίνει την οικογένεια, άλλος τους γιατρούς (μπορεί δικαίως), άλλος τις αποφάσεις που πάρθηκαν, άλλος το τι έπρεπε να είχε γίνει διαφορετικά. Κι εγώ έχω τις σκέψεις μου.

Μπορεί να έκαναν λάθος. Μπορεί όμως να έβλεπαν κάτι που εμείς δεν βλέπαμε

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή... Ναι, θεωρώ λανθασμένο τον τρόπο με τον οποίο οδηγήθηκε τότε ο Γιώργος στο Δρομοκαΐτειο. Ίσως να υπήρχε ένας πιο διακριτικός τρόπος. Ίσως μια κλινική στο εξωτερικό. Ίσως μια άλλη διαδρομή, αν φυσικά και ο ίδιος ήθελε να βοηθηθεί.

Αλλά εδώ υπάρχει ένα μεγάλο «αν».

Γιατί εμείς δεν ήμασταν εκεί. Δεν ζούσαμε μαζί του. Δεν γνωρίζαμε όσα γνώριζαν οι δικοί του άνθρωποι. Δεν ξέρουμε τι έβλεπαν οι αδελφές του, τι φοβόντουσαν οι γονείς του, τι συζητούσαν πίσω από κλειστές πόρτες.

Μπορεί να έκαναν λάθος. Μπορεί και όχι.

Και όσο κι αν μια οικογένεια μπορεί να διαφωνήσει, να πληγωθεί, να απομακρυνθεί, στο τέλος παραμένει οικογένεια. Είναι άνθρωποι που έχασαν τον άνθρωπό τους. Έχασαν τον αδελφό τους, το παιδί τους.

Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να τους κουνάμε το δάχτυλο.

Δεν τα ξέρουμε όλα.

Η Νίκαια γέμισε κόσμο. Αλλά ποιος πήγε για τον Γιώργο;

Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω τη συγκίνηση που προκάλεσε η εικόνα της Νίκαιας, χθες βράδυ στην αγρυπνία. Χιλιάδες άνθρωποι πήγαν να τον αποχαιρετήσουν, να σταθούν για λίγο εκεί όπου μεγάλωσε, να πουν το δικό τους «αντίο».

Και αυτή η εικόνα είχε κάτι βαθιά ανθρώπινο.

Υπήρχε όμως και μια άλλη εικόνα που με προβλημάτισε.

Άνθρωποι με το κινητό σηκωμένο. Κάμερες να γράφουν. Reels. Stories. Βίντεο από την αγρυπνία. Και κάπου εκεί αναρωτήθηκα: Πήγαν πραγματικά να πενθήσουμε ή πήγαμε να καταγράψουμε ότι πήγαμε;

Ακόμη περισσότερο με σόκαρε η λογική του «ελάτε να δείτε πόσοι είμαστε», από γνωστή influencer σαν να πρόκειται για event και όχι για έναν αποχαιρετισμό σε έναν άνθρωπο που μόλις έφυγε από τη ζωή.

Δεν είναι event.

Δεν είναι content.

Δεν είναι άλλο ένα reel για να μαζέψει views.

Υπάρχουν στιγμές που το κινητό πρέπει να μείνει στην τσάντα

Είμαι μητέρα και ίσως γι’ αυτό αυτές οι εικόνες με αγγίζουν διαφορετικά.

Σκέφτομαι μια μάνα που βλέπει το παιδί της να φεύγει. Έναν πατέρα που πρέπει να αποχαιρετήσει το παιδί του. Μια αδελφή που χάνει τον αδελφό της. Και δίπλα τους εμείς, με τα κινητά στο χέρι, να τραβάμε το πένθος τους.

Πού χάθηκε η διακριτικότητα;

Πού χάθηκε το «άσε με να σε αγκαλιάσω» χωρίς να το ανεβάσω μετά;

Πού χάθηκε η ανάγκη να ζήσουμε μια στιγμή χωρίς να την αποδείξουμε στους άλλους;

Ο Γιώργος ήταν ένας άνθρωπος που τραγούδησε για τον έρωτα, τη μοναξιά, το πάθος, τις σχέσεις, την αγάπη, τις χαρές και τα δύσκολα της ζωής. Έζησε μπροστά στα φώτα για δεκαετίες. Ίσως τώρα, για πρώτη φορά, να δικαιούται λίγο σκοτάδι. Λίγη ησυχία.

Και οι δικοί του άνθρωποι δικαιούνται το πένθος τους.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε με όλα όσα έγιναν. Δεν χρειάζεται να δικαιολογούμε τα πάντα. Δεν χρειάζεται όμως και να πιστεύουμε ότι έχουμε όλες τις απαντήσεις.

Ας αφήσουμε την οικογένεια να θρηνήσει.

Ας αφήσουμε τις Αρχές να κάνουν τη δουλειά τους και την έρευνα να δείξει τι πραγματικά συνέβη.

Κι εμείς, ως κοινωνία, ας κάνουμε κάτι πολύ πιο δύσκολο από το να σχολιάσουμε.

Ας σωπάσουμε.

Για λίγο.

Χωρίς stories. Χωρίς reels. Χωρίς κριτική.

Μόνο με σεβασμό.

Μαργαρίτα Αργυροπούλου