3 έξυπνοι τρόποι να βοηθήσετε το παιδί σας να ηρεμήσει

3 γρήγορες και αποτελεσματικές συμβουλές για να ηρεμούν τα παιδιά, σύμφωνα με αναπτυξιακή ψυχολόγο

Τις προάλλες ο γιος μου… κατέρρευσε. Έκλαιγε με λυγμούς, δεν μπορούσε να πάρει ανάσα και όλα ξεκίνησαν από ένα κουτί με πίτσα. Είχαμε βγει για φαγητό και, μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, ο σύζυγός μου άφησε το κουτί με τα περισσεύματα στην οροφή. Ξεκινήσαμε, και, ναι, το φαντάζεστε, το κουτί έφυγε πετώντας στον δρόμο.

Ο μπαμπάς είπε ένα χαλαρό «ωχ» κι εγώ ένα αυθόρμητο «αχ». Ο γιος μας, όμως, το πήρε πολύ βαριά. Σε όλη τη διαδρομή μέχρι το σπίτι έκλαιγε ασταμάτητα. Ανάμεσα σε κοφτές ανάσες, μας έλεγε:
«Δε… μπορώ… να… σταματήσω… να κλαίω!»

Μας αιφνιδίασε. Πρώτον, δεν τρελαίνεται και τόσο με την πίτσα. Και δεύτερον, για εμάς έμοιαζε κάτι ασήμαντο.
Όμως, πολλές φορές όσα φαίνονται «μικρά» στους μεγάλους είναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ για τα παιδιά. Και όταν τα συναισθήματα τα κατακλύζουν, δυσκολεύονται πολύ να ηρεμήσουν.

Σας έχει πει ποτέ το παιδί σας ότι «δεν μπορεί να σταματήσει να κλαίει»;

Έχει ξεσπάσει από θυμό ή έχει μπει σε μια γκρινιάρικη διάθεση που δεν λέει να φύγει;

Ακολουθούν τρεις απλές, πρακτικές συμβουλές για εκείνες τις στιγμές που τα συναισθήματα των παιδιών ξεχειλίζουν.

1. Γύρισε το μουτράκι… ανάποδα!

Τα μικρά παιδιά συχνά βλέπουν τα πράγματα ως μόνιμα και αμετάβλητα – το ίδιο και τα συναισθήματα. Δεν συνειδητοποιούν πάντα ότι αυτό που νιώθουν δεν θα κρατήσει για πάντα, ούτε ότι μπορούν σε έναν βαθμό να το ελέγξουν.

Όταν ο γιος μου είναι κακόκεφος, κάνουμε το εξής:

Πρώτα, ονομάζω το συναίσθημα.

«Μου φαίνεσαι λίγο γκρινιάρης σήμερα. Θυμάσαι ότι μπορείς να γυρίσεις το μουτράκι σου ανάποδα; Να το κάνεις χαρούμενο;»

Μετά το κάνω παιχνίδι. Υπερβάλλω με μια τεράστια κατσουφιασμένη φάτσα και μετά με ένα τεράστιο χαμόγελο. Παίζουμε μέχρι να… γυρίσει κι εκείνος το μουτράκι του.

Του λέω: «Τα κατάφερες! Άλλαξες το πώς ένιωθες μέσα σου. Νιώθεις καλύτερα; Πάμε να έχουμε μια όμορφη μέρα!»

Κι όμως, έρευνες δείχνουν ότι ακόμα και ένα «αναγκαστικό» χαμόγελο μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε πιο χαρούμενοι και να μειώσει το στρες.

2. Σβήσε το κεράκι!

Υπάρχουν στιγμές που τα συναισθήματα ξεφεύγουν τελείως. Το παιδί κλαίει ή κάνει ξέσπασμα και πραγματικά δεν μπορεί να ηρεμήσει. Ο γιος μου έχει πει κι εκείνος: «Δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω».

Σε αυτές τις περιπτώσεις, το πιο σημαντικό είναι η αναπνοή.

Το «πάρε μια βαθιά ανάσα» συχνά δεν αρκεί. Βοηθά πολύ να αναπνέετε μαζί, ειδικά αν το έχετε εξασκήσει σε ήρεμες στιγμές. Για παράδειγμα, πριν τον ύπνο τραγουδάμε ένα «χαλαρωτικό τραγουδάκι» και παίρνουμε τρεις βαθιές ανάσες. Βάζω το χέρι μου στην κοιλίτσα του και του δείχνω πώς ανεβοκατεβαίνει.

Όταν όμως το παιδί είναι πολύ αναστατωμένο, χρειάζεται κάτι πιο χειροπιαστό. Εμάς μας βοήθησε πολύ το «σβήσε το κεράκι».

Σηκώνω ένα δάχτυλο και λέω: «Έχουμε ένα κεράκι. Φύσα να το σβήσεις!» Μετά από λίγες φορές, αφήνω το «κεράκι» να πέσει και συνήθως ένα χαμόγελο ξεπροβάλλει μέσα από τα δάκρυα.

Η σωστή αναπνοή βοηθά το σώμα να βγει από την κατάσταση στρες και να ηρεμήσει ξανά.

3. Πέτα την μπάλα του θυμού!

Ο θυμός και η απογοήτευση δεν είναι κακά συναισθήματα. Στη σωστή δόση, βοηθούν τα παιδιά να επιμένουν και να προσπαθούν περισσότερο. Όταν όμως ξεπερνούν το όριο, φέρνουν το αντίθετο αποτέλεσμα.

Συνήθως τα παιδιά θυμώνουν επειδή κάτι τα μπλοκάρει:

ένα τουβλάκι Lego δεν «συνεργάζεται», θέλουν κάτι που εμείς (δικαιολογημένα) λέμε όχι ή προκύπτει κάποιο εμπόδιο.

Ξεκινάμε πάλι με το να ονομάσουμε το συναίσθημα:

«Μου φαίνεσαι θυμωμένος/απογοητευμένος. Είναι επειδή δεν μπορείς να…; Βλέπω μια τεράστια μπάλα θυμού μέσα σου! Είναι πολύς θυμός. Πάμε να πετάξουμε λίγο;»

Και δείχνω πώς πετάμε μια φανταστική μπάλα όσο πιο δυνατά μπορούμε.

Αυτό το «θεατρικό» πέταγμα βοηθά τα παιδιά να εκτονώσουν ένα μέρος του θυμού. Συνήθως μετά νιώθουν καλύτερα. Αν είναι κάτι που μπορούν να ξαναπροσπαθήσουν, τα ενθαρρύνω. Αν όχι, τα καθοδηγώ σε κάτι άλλο ή εξηγώ γιατί δεν γίνεται.