Βίκυ Βολιώτη για την υιοθεσία της κόρης της: Ήταν μια επίπονη και ψυχοφθόρα διαδικασία – Ίσως φοβόμουν την εγκυμοσύνη

Δημοσιεύθηκε στις | Τελευταία Ενημέρωση

Η Βίκυ Βολιώτη βρέθηκε στην εκπομπή Super Κατερίνα και μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια για το ταξίδι της στη μητρότητα αλλά και για την πορεία της στον χώρο της υποκριτικής. Η αγαπημένη ηθοποιός δεν έκρυψε πόσο δύσκολος και επίπονος ήταν ο δρόμος μέχρι να κρατήσει στην αγκαλιά της τη μικρή Άννα, το κοριτσάκι της.

Όπως αποκάλυψε, η απόφαση της υιοθεσίας ήταν κάτι που είχε μέσα της από πάντα. Η ίδια ομολόγησε πως πιθανότατα φοβόταν την εγκυμοσύνη, αλλά μόλις είδε τη νεογέννητη Άννα, έναν μήνα μετά τη γέννησή της, στην Αιθιοπία, ένιωσε αμέσως ότι αυτό το παιδί ήταν δικό της. «Ήταν αδιαμφισβήτητο», είπε συγκινημένη, περιγράφοντας τη στιγμή εκείνη ως ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της ζωής της.


Η ηθοποιός δεν παρέλειψε να μιλήσει για τις δυσκολίες της διαδικασίας, τονίζοντας ότι τότε τα πράγματα ήταν ακόμη πιο χρονοβόρα. Παρότι στην Ελλάδα υπάρχουν λίγα παιδιά διαθέσιμα για υιοθεσία, οι οικογένειες που περιμένουν είναι πολλές, κάτι που κάνει τη διαδρομή πιο απαιτητική και ψυχοφθόρα. Παρ’ όλα αυτά, όπως είπε, εκείνη και ο σύζυγός της ήταν πλήρως αποφασισμένοι.

Η Βίκυ Βολιώτη είναι παντρεμένη από το 2013 και όσοι την ακολουθούν στα social media βλέπουν συχνά όμορφες στιγμές από τα ταξίδια της με τη μικρή Άννα. Η σχέση τους έχει γίνει το πιο φωτεινό σημείο της καθημερινότητάς της, κάτι που φαίνεται και από τον τρόπο που μιλά για την κόρη της.

Πρόσφατα, η ηθοποιός έζησε μια ακόμη συγκινητική στιγμή, πήρε το πτυχίο της από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, κάτι που αφιέρωσε τόσο στην Άννα όσο και στον πατέρα της, ο οποίος είχε εκφράσει την επιθυμία να τη δει να ολοκληρώνει τις σπουδές της. «Κάλλιο αργά παρά ποτέ», έγραψε η ίδια, αποκαλύπτοντας ότι η ορκωμοσία αυτή είχε για εκείνη μια ξεχωριστή συναισθηματική αξία. Στο πλευρό της, όπως πάντα, ήταν η κόρη της, που μοιράστηκε μαζί της τη σημαντική αυτή στιγμή.

Η ιστορία της Βίκυς Βολιώτη είναι ένα τρυφερό παράδειγμα του πώς η μητρότητα μπορεί να έρθει με διαφορετικούς τρόπους, αλλά να είναι εξίσου δυνατή, βαθιά και μεταμορφωτική.