Το γράμμα της μητέρας ενός αυτιστικού παιδιού
Διαβάστε τι έγραψε στους «φίλους» της στο fb. Από την Ιουλία Ανωμερίτου
Είναι μητέρα τεσσάρων παιδιών, 14, 13, 7 και 3 ετών, ζει σε κάποια πολιτεία των ΗΠΑ.
Ο 13χρονος γιος της είναι αυτιστικός με διαταραχή συμπεριφοράς και συχνές ψυχωτικές εκρήξεις θυμού.
Μια «ασυνήθιστη περίπτωση» για τους γιατρούς που τον παρακολουθούν, ένα «απροσάρμοστο, ενοχλητικό παιδί, με ανεξέλεγκτα ξεσπάσματα» για τους γείτονες, μια καθημερινή πρόκληση για την ίδια και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της, των οποίων η υπομονή, οι σχέσεις, οι αντοχές δοκιμάζονται κάθε λεπτό…
Διάβασε τι έγραψε στο Facebook, απευθυνόμενη σε όλους αυτούς που δεν ξέρουν, σε όλους αυτούς που δεν έχουν ποτέ αναλογιστεί, σε όλους αυτούς που δεν μπορούν καν να φανταστούν, σε όλους εμάς.
Θα ήθελα να πω κάτι σε όλους τους ανθρώπους στη γειτονιά μας που κοιτάζουν τον άντρα μου, εμένα και τον αυτιστικό γιο μου με αηδία ή μας φωνάζουν από το παράθυρό τους να τον κάνουμε να σωπάσει. Δεν είναι για σας παρά μια μικρή ενόχληση. Κλείνετε το παράθυρο και γυρνάτε πίσω στην ζωή σας, ταξιδεύετε όσο θέλετε, τρώτε ό,τι θέλετε, ζείτε όπως σας αρέσει.
Αναλογιστείτε, όμως, πώς είναι για μας να παλεύουμε καθημερινά για να κρατήσουμε το παιδί μας μακριά από τους κινδύνους.
Σκεφτείτε πώς είναι για τα άλλα τρία μας παιδιά, που κανένας φίλος τους δεν έρχεται στο σπίτι, γιατί οι γονείς τους δεν το επιτρέπουν, που συνεχώς ακούνε ότι δεν γίνεται να πάμε εδώ κι εκεί γιατί είναι δύσκολο, που προσπαθούν να ακουστούν, υπερβαίνοντας τις φωνές του.
Αλλά κυρίως, σκεφτείτε τον γιο μας, που η έντασή του είναι τόσο μεγάλη, ο πόνος του τόσο ανείπωτος, που τον κάνει να κλάψει, να ουρλιάξει, να χτυπήσει το κεφάλι του, να δαγκώσει τα μπράτσα και τα πόδια του. Έχετε νιώσει ποτέ τόσο πόνο ώστε να κάνετε κάτι τέτοιο;
Να είστε ευγνώμονες για αυτά που έχετε, να είστε ευγνώμονες που έχετε γεννηθεί υγιείς και ίσως τότε σκεφτείτε να μας βοηθήσετε καμιά φορά, έτσι για αλλαγή. Θα εκτιμούσαμε πολύ να μας φέρετε ένα σπιτικό φαγητό, να προσφερθείτε να πάρετε ένα από τα άλλα μας παιδιά στο σινεμά, ή απλά να μας χαρίσετε ένα χαμόγελο συμπαράστασης.
Η ιστορία της ζωής μου από τα 20 έως τα 43. Τι θα μπορούσε να γίνει για να σταματήσουν οι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν τα αυτιστικά άτομα και τις οικογένειες τους σαν λεπρούς? Σήμερα ο 10χρονος γίος μου έχει έκθεση με θέμα “ ο ανθρωπος έφτασε ώς το φεγγάρι αλλα του είναι δύσκολο να χτυπήσει την πόρτα του διπλανού του για να συζητ’ησει μαζί του. Σχολιάστε» τι πρέπει να του πώ να γράψει?? ολη μέρα αυτό σκέπτομαι. καλημέρα και ευχές για την μέρα εκείνη που θα τολμήσουμε το βήμα προς τον διπλανό μας.
Eiμαι Ελληνας εχω και εγω 4 παιδια και χωρισμενος.Σας δεινω ΣΥΝΧΑΡΙΤΗΡΙΑ
Θα επανέλθω με ένα άρθρο σχετικά με το πώς μπορούμε να μιλήσουμε στα νευροτυπικά παιδιά για τον αυτισμό. Λέω νευροτυπικά και όχι φυσιολογικά γιατί ο όρος αυτός δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Φυσιολογικοί είναι και οι αυτιστικοί. Ας ξεκινήσουμε από τα παιδιά, γιατί εκείνα θα διαμορφώσουν το αύριο.
Τα σχόλιά σας είναι πολύτιμα. Πείτε μου αυτό που σας απασχολεί και να είστε σίγουροι πως θα το ψάξω και θα το προχώρήσουμε μαζί μέσα από τα άρθρα και τη συζήτηση. Σας ευχαριστώ.