Όταν τα συναισθήματα σε κυριεύουν, απλά ανάπνευσε

Της Τζίνας Γαβαλά,
Δημοσιογράφος

Μερικές φορές είμαι σίγουρη πως όλες οι μανούλες, ξεχνάμε να αναπνεύσουμε. Όταν θυμώνουμε, όταν στενοχωριόμαστε, όταν αισθανόμαστε ότι δεν προλαβαίνουμε, όταν δεν ξέρουμε πώς να χειριστούμε μια κατάσταση με τα παιδιά που μόλις προέκυψε, όταν ξεχνάμε, όταν όταν όταν. Κι επειδή δεν μου αρέσει να δίνω συμβουλές, θα πω απλά τι βοηθάει εμένα. Είναι πολύ απλό. Απλά, χρειαζόμαστε κάποιες αναπνοές παραπάνω.

Το ξέρατε ότι αναπνέουμε 25.000 φορές τη μέρα κατά μέσο όρο; Απλά ο τρόπος που το κάνουμε επηρεάζει το πώς νιώθουμε. Πόσο αγχωμένοι, πόσο προσηλωμένοι, πόσο ενεργητικοί. Τι γίνεται όταν, όχι απλά δεν αναπνέουμε κατά τον ενδεδειγμένο τρόπο, αλλά υπάρχουν και στιγμές που δεν αναπνέουμε καθόλου;
Καλώς ή κακώς με δύο παιδιά υπάρχουν πολλές αφορμές για να μου κόβεται η αναπνοή. Το έχω ζήσει και συνεχίζω και το ζω.

Μου κόπηκε η αναπνοή την πρώτη φορά που γεννούσα, όταν κανείς ή μάλλον καμία δεν μου είχε πει ότι ο πόνος παρά την επισκληρίδιο είναι τόσο έντονος που νιώθεις ότι δεν θα το αντέξεις παράλληλα με το σπρώξιμο που καλείσαι να κάνεις.
Μου κόπηκε η αναπνοή όταν τη δεύτερη φορά που γεννούσα δεν μπόρεσαν να μου δώσουν περισσότερη επισκληρίδιο παρά μόνο την πρώτη δοκιμαστική δόση επειδή το παιδί κατέβαινε πολύ γρήγορα! Ο πόνος μου την έκοψε δηλαδή την αναπνοή!
Μου κόβεται η αναπνοή κάθε φορά που βλέπω τα παιδιά μου να παίρνουν φόρα και μετά από λίγο να πέφτουν με τα μούτρα κάτω.
Μου κόβεται η αναπνοή όταν είναι άρρωστα και το θερμόμετρο δείχνει 39,9.
Μου κόπηκε η αναπνοή όταν άνοιξε το κεφάλι του μεγάλου μου γιου σε ένα πέσιμο ή όταν έκοψε τη γλώσσα του σε ένα άλλο πέσιμο. Και τις δύο φορές χρειάστηκαν ράμματα και εγώ πολύ οξυγόνο!
Μου κόπηκε η αναπνοή όταν στο λούνα παρκ έβαζα τον έναν σε ένα παιχνίδι και μέχρι να γυρίσω ο άλλος είχε εξαφανιστεί. Αυτό το ένα λεπτό που πέρασε μέχρι να ανταποκριθεί στις φωνές μου, μου φάνηκε αιώνας.
Μου κόπηκε η αναπνοή όταν, ενώ μόλις είχα βάλει το αγαπημένο μου λευκό φόρεμα για ένα παιδικό πάρτυ, μου έριξαν ένα ποτήρι με βυσσινάδα πάνω μου.
Μου κόπηξε η αναπνοή όταν μια μέρα αφού είχαμε βάψει το σπίτι πήρε ο μικρός μου γιος ένα στυλό και τον ζωγράφισε από την αρχή.

Όπως καταλαβαίνετε και ξέρετε και εσείς, έχουμε πολλές ευκαιρίες για να μας κόβεται η αναπνοή! Χωρίς όμως οξυγόνο, δεν ζούμε και όταν μας κόβεται η αναπνοή αφαιρούμε λεπτά, ώρες ή και χρόνια από τη ζωή μας. Στην οποία ζωή μας χρειάζονται τα παιδιά μας! Δεν είναι τυχαίο που στις πτήσεις σου λένε να βάλεις πρώτα τη δική σου μάσκα και μετά του παιδιού σου! Κάπως έτσι είναι και στη ζωή.

Γι’ αυτό μαμάδες, αναπνεύστε! Εισπνεύστε από τη μύτη και εκπνεύστε από το στόμα. Αναπνεύστε αργά και βαθειά όσο πιο συχνά μπορείτε. Αλλά κυρίως, όταν σας δίνονται οι αφορμές για να σας κοπεί η αναπνοή. Αναπνεύστε, ηρεμήστε και απλά σκεφτείτε ότι πρόκειται για μια μόνο στιγμή στο βιβλίο της ζωής σας. Και οι στιγμές περνούν και χάνονται.

Κάθε φορά που το μικρό σας παθαίνει κρίση και δεν ξέρετε πώς να το ηρεμήσετε και να το επαναφέρετε, απλά αναπνεύστε.
Κάθε φορά που νιώθετε τα δάκρυα έτοιμα να βρέξουν τα όμορφα σας μάγουλα επειδή νιώθετε ότι είστε κακή μαμά και ότι δεν κάνετε τίποτα σωστά, απλά αναπνεύστε.
Κάθε φορά που τρέχετε σαν παλαβές και σας πιάνει τρέλα που έχετε τόσα πολλά να κάνετε σε τόσο λίγο χρόνο, απλά αναπνεύστε!

Αναπνεύστε τη μυρωδιά από το φρεσκολουσμένο κεφαλάκι τους.
Αναπνεύστε το άρωμα του καφέ σας το πρωί.
Αναπνεύστε την κολόνια του άντρα σας και πάρτε τον μια αγκαλιά.

Ρουφήξτε τις μικρές, όμορφες και μοναδικές στιγμές ηρεμίας με το που κοιμηθούν τα παιδιά σας.
Καθήστε πέντε λεπτά πριν μαζέψετε το σπίτι ή μαγειρέψετε ή κάνετε γρήγορα μπάνιο, απλά αναπνεύστε βαθειά και σκεφτείτε πόσο τυχερές είστε! Όλο αυτό που περνάτε είναι το νόημα της ζωής. Να μη ζεις μόνο για τον εαυτό σου. Να ζεις και για τους άλλους. Καμιά φορά μόνο για τους άλλους... Μεγαλώνετε ανθρωπάκια που αν όλα όσα κάνετε τα κάνετε με αγάπη, εκείνα το νιώθουν και θα γίνουν γεμάτοι άνθρωποι. Που θα τους καμαρώνετε και θα σας καμαρώνουν και αυτοί. Γι’ αυτό απλά αναπνεύστε. Μην τρελαίνεστε που δεν τα προλαβαίνετε όλα. Δεν είναι αυτή η δουλειά σας, να είστε υπεράνθρωποι. Άνθρωποι να είστε, υγιείς σωματικά και πνευματικά. Εισπνεύστε και εκπνεύστε όσο πιο συχνά μπορείτε.